SIRO-245ครั้งแรก 68

ความฝันของชิโฮะคือการเป็นนักแสดงละครเวที เห็นได้ชัดว่าเขามักจะทำงานพาร์ทไทม์ในครัวของเครือร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขารับบทนำในละครของโรงเรียนประถม และหลงใหลในการแสดงบนเวที เขาจึงเริ่มเข้าเรียนในโรงเรียนฝึกหัด ประมาณปลายมัธยมต้น เธอค่อยๆ เริ่มปรากฏตัวบนเวที และทักษะการแสดงของเธอทำให้เธอได้รับการยอมรับ และเธอก็เริ่มได้รับเชิญให้เล่นบทเล็กๆ ในละครชื่อดัง อย่างไรก็ตาม แม้หลังจากเรียนจบมัธยมปลายแล้ว เขาก็ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสบทบาทนำ และเมื่อเขาถามผู้สอนที่โรงเรียนฝึกหัดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ได้รับคำตอบแบบครึ่งใจว่าบทบาทนำไม่ได้ถูกเลือกจากความสามารถในการแสดงหรือหน้าตาดีเพียงอย่างเดียว ซึ่งดูเหมือนจะยิ่งทำให้ความกังวลของเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ข้อสรุปที่เขาสรุปด้วยตัวเองก็คือ เขาไม่ได้ ``ไม่เก่ง'' แต่มีคนบอกว่ามันเป็น ``โดยธรรมชาติ'' หรือ ``การทำงานหนักไม่ได้ทำให้สำเร็จ'' จนถึงจุดหนึ่ง เขาเกือบจะยอมแพ้ โดยคิดว่าเป็นการเสียเวลาที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาเปลี่ยนใจอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่ผู้กำกับที่เขาร่วมงานด้วยมักจะเลือกนักแสดงที่เขารู้จักในวัยรุ่นราวคราวเดียวกับเขา ซึ่งเขาคิดว่าด้อยกว่าในด้านความสามารถในการแสดงให้มารับบทนำ ตั้งแต่ตอนที่เธอเข้าโรงเรียนมัธยม เธอเริ่มได้รับการทาบทามจากเอเจนซี่สำหรับงานกราเวียร์ แต่เธอกลับปฏิเสธ โดยบอกว่าสิ่งที่เธออยากทำจริงๆ คือการแสดงละครเวที อย่างไรก็ตาม นักแสดงหญิงที่ได้รับเลือกให้รับบทนำในครั้งนี้ก็เต็มใจที่จะรับงานนี้ และดูเหมือนว่าจะทำสิ่งที่ค่อนข้างเสี่ยง ต่อมาเมื่อฉันได้พบกับผู้กำกับ ฉันได้เรียนรู้ว่าเหตุผลหลักในการเลือกเขาก็คือเขามี ``เสน่ห์ทางเพศ'' และจากมุมมองของเธอ ดูเหมือนว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงตั้งแต่นั้นมา แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเกิดความคิดที่ว่าเมื่อได้รับ ``ประสบการณ์แบบนั้น'' เขาจะพัฒนาทัศนคติ ท่าทาง และออร่าได้ ฉันวางแผนที่จะยอมรับข้อเสนอนี้ในครั้งต่อไปที่ฉันได้รับการเสนอบางอย่างเช่นนั้น แต่แม้จะผ่านไปหนึ่งปีแล้ว ก็ยังไม่มีข้อเสนอดังกล่าวเข้ามาหาฉัน และในขณะที่ฉันกำลังจะยอมแพ้ ลูกเสือคนหนึ่งก็เข้ามาหาฉันที่ถนน ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ ฉันกำลังจะปฏิเสธเพราะว่ามันเป็นงาน AV แต่สุดท้ายแล้ว ฉันคิดว่าเสน่ห์ทางเพศสามารถได้มาจากการมีเซ็กส์และอะไรทำนองนั้น ฉันจึงตอบตกลง ฉันตัดสินใจลองดูก่อน ดังนั้นฉันจึงพานักแสดงไปที่โรงแรมด้วย แต่ดูเหมือนเขาจะผิดหวังเล็กน้อยและพูดว่า ``มันจืดชืดจนน่าประหลาดใจ''