SIRO-142เงินด่วน41

วันหนึ่ง ฉันไปที่ร้านปาจิงโกะแห่งหนึ่ง และมีงานเกิดขึ้น ร้านนี้อยู่ใกล้กับบ้านของฉัน ดังนั้นฉันจึงมักจะใช้เมื่อต้องการรู้สึกสดชื่นด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามฉันไม่ได้ติดเกมการพนันแบบนี้ฉันจึงเลือกโต๊ะสุ่มและเริ่มสุ่มสุ่มตามปกติ อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมและได้รับความนิยมอย่างมาก มีสาวหาเสียงที่นำขนมและผ้าเช็ดตัวมาให้ฉันหลายครั้งในขณะที่ฉันพิมพ์ แต่ฉันไม่ได้มองพวกเขาเลยเพราะฉันจดจ่ออยู่กับโต๊ะมาก เมื่อโต๊ะนั่งลงในที่สุด ฉันมองไปรอบๆ และเห็นหญิงสาวรณรงค์เดินมาหาฉัน เมื่อมองดูใบหน้าของเธอ มันอาจจะหยาบคายที่จะพูดแบบนี้ แต่หญิงสาวที่ดูสดใสและมีหน้าตาที่ดูโง่เขลาเล็กน้อยก็เข้ามา ฉันแกล้งทำเป็นไปห้องน้ำแล้วเริ่มเดินไปหาเด็ก ขณะที่เราเดินผ่านกัน ฉันวางหลังมือบนก้นของเธอ เธอยิ้มและพยักหน้าให้ฉัน ฉันไปที่ร้านนี้บ่อยๆ ดังนั้นฉันจึงได้พูดคุยกับพนักงานชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะอายุใกล้เคียงกับฉัน และเขาก็แอบให้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเธอแก่ฉัน เสมียนบอกฉันว่าเธอชื่อเหมา เธออายุ 20 ปี และเธอทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ เมื่อฉันกลับมาที่ที่นั่งและกำลังเล่น เหมาจังก็เดินมาพร้อมกับขนม เธอรู้ด้วยว่าฉันแวะเวียนมาที่ร้านนี้บ่อยๆ และเรามักจะใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้ในการพูดคุยกัน หลังจากนั้นเหมาจังก็มาและไปสองสามครั้ง แต่ทุกครั้งที่ฉันมองเธอ เธอก็ยิ้มกลับ ฉันขอให้เสมียนชายมอบกระดาษให้เหมาจังพร้อมหมายเลขโทรศัพท์มือถือและที่อยู่ของฉันเขียนไว้ จากนั้นฉันก็เริ่มพิมพ์อีกครั้ง สักพักเหมาจังก็เดินเข้ามาพร้อมผ้าเช็ดตัวในมือ ฉันพูดข้างหูว่า ``ฉันจะส่งอีเมลถึงคุณหลังเลิกงาน'' แล้วจากไป ฉันเล่นปาจิงโกะต่อไปเรื่อยๆ รู้สึกประหม่าในใจ แต่ไม่สามารถตีเครื่องได้เลย ฉันจึงหยุดอย่างรวดเร็ว จ่ายเงิน และรอรับสายในรถ เราพบกันที่ลานจอดรถหน้าร้านและออกเดทกัน เรากินยากินิคุ ดื่มแอลกอฮอล์ ไปคาราโอเกะ และขับรถเล่น เหมาจังดื่มด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูง ขณะที่เรากำลังพูดคุยกันระหว่างขับรถ ฉันมองไปที่เหมาจังและเห็นว่าเสื้อชั้นในของเธอโชว์จนหมดตั้งแต่รักแร้และหน้าอก และกระโปรงสั้นของเธอก็เผยให้เห็นเรียวขาของเธอ เหมาจังสังเกตเห็นว่าฉันชื่นชมเธอ จึงยิ้มแล้วพูดว่า ``ฉันยังไม่อยากกลับบ้าน'' เธอพลิกกระโปรงสั้นขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ฉันเห็นกางเกงในของเธอ และไปเล่นปาจิงโกะในตอนกลางคืน