SIRO-1271ถ่ายรูปและโพสต์ส่วนตัวแบบมือสมัครเล่น 258

พระอาทิตย์ส่องแสง เหงื่อที่เปล่งประกาย รอยยิ้มอันสดชื่นของเด็กคนนั้น ความเร่งรีบของวัยรุ่น... ตอนที่ฉันอยู่มัธยมต้น ฉันกำลังเรียนบทเรียนเสริมในห้องเรียนหลังเลิกเรียน สิ่งที่ยังตราตรึงอยู่ในใจฉันคือประวัติของเด็กคนนั้นที่มักจะพูดคุยกับเพื่อน ๆ อย่างมีความสุขในโถงทางเดิน เธอไม่เคยเป็นโรงเรียนมาดอนน่าหรืออะไรทำนองนั้น เขาเป็นเด็ก คิดบวก และเท่าเทียมกับทุกคน เขาเป็นที่ชื่นชอบของหลายๆ คน โดยไม่คำนึงถึงเพศ แม้ว่าฉันจะเขินอาย แต่บางครั้งเขาก็คุยกับฉันและชวนฉันเข้าสู่แวดวงแชทของเขา แม้ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่ามันคือความรักหรือเปล่า สิ่งเดียวที่ฉันสามารถพูดได้ก็คือตอนที่ได้ยินว่ามีการรวมตัวในชั้นเรียนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สำเร็จการศึกษา สิ่งแรกที่เข้ามาในความคิดของฉันก็คือใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนั้น ฉันสงสัยว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่?บางทีเขาอาจจะแต่งงานแล้ว... วันรวมตัวของชั้นเรียนมาถึงพร้อมกับความรู้สึกวิตกกังวลแปลกๆ ในใจฉัน รอยยิ้มที่ฉันเห็นบนใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีนั้นสดชื่นเช่นเคย ฉันดีใจมากที่ได้พบเธออีกครั้ง แต่ฉันได้ยินมัน ชายคนนั้นซึ่งดูเหมือนพูดอยู่เสมอ รู้สึกตื่นเต้นที่จะเปิดเผยเรื่องราวของเขา แม้ว่าเขาจะดื่มแอลกอฮอล์อยู่ก็ตาม ``ดูเหมือนว่าเสนากำลังทำงานเป็นพนักงานต้อนรับอยู่ในขณะนี้ ลองมีเซ็กส์กับฉันดูสิ!” อะไรนะ! ผู้ชายคนนี้ไม่สับสนระหว่างพนักงานต้อนรับกับโสเภณีเหรอ? ไม่ นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ หากเรื่องราวนั้นเป็นจริง มันจะต้องเกี่ยวกับเธอ และจะต้องมีเหตุผลลึกซึ้งอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ฉันไม่สามารถให้อภัยคุณที่พูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงโง่ๆ เช่น ล้อเล่นเรื่องการดื่ม! ฉันแตกต่างจากตอนที่ฉันเขินอายและคุยกับใครไม่ได้เลย ฉันพูดแบบนี้ด้วยความช่วยเหลือของแอลกอฮอล์เช่นกัน ``เสนาจังจะไม่มีวันอยู่ในอ้อมแขนของคนงี่เง่าเช่นคุณ!" การระเบิดอย่างกะทันหันของฉันทำให้เกิดความปั่นป่วนในหมู่ผู้คนรอบตัวฉัน แต่ฉันไม่ได้สนใจมันและยังคงดูถูกชายคนนั้นต่อไป หลังจากที่ฉันเล่าทุกอย่างให้เธอฟังแล้ว ฉันก็ไปหาเธอและบอกเธอ ``หากมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น ฉันจะสามารถช่วยคุณได้นิดหน่อย ขอให้โชคดีกับงานนะ!” เธอยิ้มอย่างมีความสุข...