SIRO-148Instant na pera 42

Pagkatapos makapagtapos ng high school, nagtrabaho siya bilang administrator sa isang lokal na kumpanya ng pag-iimprenta. Nasa ikatlong taon na siya sa kumpanya, tila nasanay na siya sa trabaho at maayos na ang pamumuhay. Gayunpaman, sa kamakailang trend patungo sa digitalization ng mga libro, lumalaki ang pag-aalala sa loob ng kumpanya tungkol sa hinaharap, na ang ilan ay nagsasabi pa nga, ``Hindi kami isang malaking kumpanya, kaya siguradong malugi kami balang araw.'' Bagama't mayroon siyang ilang mga kwalipikasyon sa pangangasiwa, gumagawa siya ng monotonous na trabaho araw-araw, at hindi tulad ng mga operator na hinahasa ang kanilang mga kasanayan sa araw-araw, wala siyang anumang seguridad sa hinaharap, at hindi siya magkakaroon ng sapat na seguridad sa hinaharap, at hindi siya magkakaroon ng sapat na seguridad sa hinaharap, at kung sakaling mabangkarote ito na makapagtrabaho ulit na may mga qualifications lang, kaya parang sinimulan na niyang seryosohin ang paglipat sa ibang bansa, bagay na pinangarap niyang gawin noong siya ay estudyante. Noong high school student siya, nang mag-trip siya kasama ang kanyang mga magulang, nabigla siya sa kagandahan ng isang ordinaryong tao. Hindi tulad ng Japan, kung saan ang mga artista at modelo ay partikular na maganda, lahat ng dumadaan ay mukhang isang modelo, na tila ganap na binawi ang sentido komun sa islang bansang ito. Bagama't nabigo siya sa masamang lasa ng pagkain, nalulungkot siyang bumalik sa kanyang sariling bansa, iniisip na maaari na siyang manirahan dito magpakailanman kung mayroon siyang pera at oras, dahil ang tanawin ay hindi na napuno ng mga patalastas at mga kable ng kuryente. Ang mga pananabik na iyon ay naging isang bagay ng nakaraan nang siya ay makakuha ng trabaho at nagsimula sa kanyang buhay panlipunan, at tila hindi man lang niya ito naisip hanggang kamakailan, ngunit ngayon ay muling nabuhay ang kanyang ambisyon at nagsimula na siyang magtrabaho upang makalikom ng pondo. Gayunpaman, hindi ganoon kadali ang kanyang trabaho kaya makakauwi siya sa oras, at bagama't nagsimula siyang magtrabaho ng part-time sa kanyang mga araw na walang pasok, lumala ang kanyang kalusugan pagkalipas ng dalawang buwan. Naghanap siya ng trabahong mahusay ang suweldo nang hindi nagpapahirap sa kanyang katawan, at tila napunta sa AV. When I asked her in the interview if she would be okay with people seeing her at work, she said, ``I'm going overseas soon, so I don't mind.'' Mukhang malapit na naming maabot ang goal namin.